Door Esthella Hoebe

Op 8 februari was het weer zover; tijd om af te reizen naar het eiland der schapen. Ditmaal heb ik Airbnb geregeld ongeveer 10 minuten lopen door het bos naar de schiettent. Ideaal natuurlijk om van tevoren een rondje te doen met de rangefinder. Geintje dat heb ik niet gedaan, want die krengen zijn veelte duur.

Mantje stores

De eerste dag was er – zoals Aad dat noemt – een horizontaal probleem en de tweede werd er een verticaal probleem verwacht. Toen mijn mede USV’ers opmerkte dat een regenbroek in plaats van een jachtbroek geen slecht idee was gingen we met zijn allen naar het Mantje. Aangezien dit een unieke winkel is met zowaar een grotere mannenafdeling dan een vrouwen heb ik een zeldzaam iets meegemaakt; de dames zakten ineen bij de kleedkamers terwijl de mannen heen en weer stuiterde op zoek naar het beste koopje.

We hadden als USV’ers de missie om meneer Aad tevreden te stellen. Zo hebben Marianne en Sabrina enkele grappige berichten op onze ditmaal ingeleverde schietbriefjes; ‘Het was weer geweldig! Schietbriefje voor bij de onbegrepen stukken’. Ook heeft Paul v. D ervoor gezorgd dat Aad niet vergat te melden dat het laatste beest mee moet worden genomen wanneer je klaar bent met schieten. Aangezien Paul dit moest doorgeven tijdens de preek van Aad zag het er verdacht veel uit als een aflevering van de Netflix Original Bodyguard (echte aanrader); Paul baande zich een weg door de menigte enkele seconden voordat Aad klaar was met spreken…

Ochtend preek…..

USV staat voor Uit SpijsVertering en daarom zijn wij berucht bij menig restaurant op Texel zoals De 12 Balcken. Mogelijk komt dit door het Paul H.-ijs-boot incident; toen het toetje op zich liet wachten en de deadline voor de veerpont steeds dichter bijkwam heeft Paul één hele ijsbol per hap geïnhaleerd. Uiteraard had men zich vergist in de tijd en kon er nog een half uur worden gewacht op de boot terwijl de effecten van een brain freeze langzaam wegebde. Uitdager Teun heeft dit jaar Paul niet van zijn troon af kunnen stoten ondanks enkele bemoedigingen woorden van de overige USV’ers aan tafel. Wel hebben we een nieuwe titelhouder erbij gekregen; Erwin wist zijn geliefde – in het restaurant ietwat schaarse – spareribs zodanig kaal te eten dat het iets weg had van overblijfselen die jarenlang in het woestijn hadden gelegen. Thomas ging enthousiast de uitdaging aan, maar de snelheid en finesse van het kluifwerk bleef ongeëvenaard.

Ook zijn wij geweest bij de Catharinahoeve waar je pas kan reserveren als je met 20 man bent, daarom moesten we wachten bij de openhaard met 19 man. Nadat een zeker persoon – ik noem geen naam – de openhaard had opgestookt met teveel hout werd het spannend. Er werden geen verhalen vertaald, wel begon de openhaard hete kolen rond te spuwen. Toen een andere wachtende gast moest opspringen toen een hete kool zijn plek op de rieten stoel innam, merkte de ober droogjes op; ‘Goh dat doettie anders nooit’.

Verders hebben we ook geschoten. Ik zat niet bij de USV groep met Remon – die dit jaar zijn Texel zeer succesvolle ontgroening beleefde – en Misja, maar hóórde voornamelijk dat het een gouden combinatie was. Beide LB’ers waren redelijk aan elkaar gewaagd en dit in combinatie met de veelvoud aan blijkbaar onraakbare grijsblauwe vossen maakte dat meneer Vos lichtjes geïrriteerd raakte.

Meneer de grijsblauwe vos

Twee schietdoelen verder hoorde wij over de duinen; Als jullie nou (censuur) jullie mond niet houden dan (onverstaanbaar) ik jullie helemaal in elkaar.

Dit jaar was het mijn tweede keer op Texel. Helaas heb ik afscheid moeten nemen van 5 mooie handgeschilderde pijlen. Enkele heb ik meerdelig mee terug kunnen nemen om thuis een laatste rustplek te geven anderen heb ik gedwongen achter moeten laten in het wonderlijke landschap van Texel. Wellicht vind ik ze volgend jaar terug in de bak.

Actie foto in het bos
Spring naar toolbar